SportSite.gr Αθλητικά νέα, ειδήσεις
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 28ο πρωτάθλημα της ιστορίας του, επιστρέφοντας στον θρόνο μετά από μια σεζόν απουσίας. Ο τίτλος αυτός αποτέλεσε το κύκνειο άσμα για αρκετές παίκτριες οι οποίες αποχωρούν από την ομάδα, αποχαιρετώντας μάλιστα με αναρτήσεις τους το τριφύλλι.
Ανάμεσα σε αυτές η Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου. Η 30χρονη κεντρική, μετά από πέντε χρόνια,τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο, αλλά και έναν ευρωπαϊκό τελικό, αποχωρεί και θα συνεχίσει, όπως είναι γνωστό, την καριέρα της στον Ολυμπιακό.
Η Χατζηευστρατιάδου, μίλησε στο Volleyplanet.gr σε μια εφ’ όλης της ύλης, συνέντευξη στην οποία ξετυλίγει το κουβάρι της διαδρομής της στον Παναθηναϊκό, φωτίζει τις δύσκολες και τις μεγάλες στιγμές και δίνει χώρο σε όσα δεν λέγονται εύκολα.
Για το πως πήγε στον Παναθηναϊκό: «Δεν ήταν μόνο ένας άνθρωπος. Η πρώτη μου επικοινωνία ήταν με τον Τάκη Μαλακατέ, ο οποίος μπορεί να μην είναι πλέον πρόεδρος, αλλά μέχρι και σήμερα βρίσκεται στο γήπεδο, στηρίζει και αγαπάει την ομάδα.
Παράλληλα, είχα μιλήσει και με τον Θάνο Αραγιάννη, που τότε ήταν στην πρώτη του χρονιά ως χρηματοδότης, αλλά και με τον Απόστολο Οικονόμου, ο οποίος σήμερα είναι Ομοσπονδιακός προπονητής και τότε είχε αναλάβει ένα πρότζεκτ με στόχο να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός στους τίτλους, φέρνοντας και μεγάλα ονόματα στην ομάδα.
Οπότε θα έλεγα ότι και οι τρεις αυτοί άνθρωποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να έρθω στον Παναθηναϊκό.».
Για το πόσο άλλαξε τα δεδομένα η έλευση Κιαπίνι στον Παναθηναϊκό: «Σίγουρα άλλαξε τα δεδομένα, πόσο μάλλον στο ελληνικό βόλεϊ. Ο κόουτς είναι ένας άνθρωπος με πολύ όρεξη και μεράκι για δουλειά, όρεξη για προπόνηση, μας ήθελε στο γήπεδο, μας ήθελε ενωμένες. Από την πρώτη μέρα έθεσε το ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας και ήθελε να τους πετύχουμε και στο τέλος το κατάφερε.».
Για τη σεζόν που ολοκληρώθηκε: «Ψυχικά, λόγω και του τραυματισμού μου, θα πω ότι την βίωσα πάρα πολύ άσχημα αυτήν τη χρονιά. Βέβαια η αρχή έγινε πέρσι στο τέλος του πρωταθλήματος. Έτσι όπως εξελίχθηκε, γιατί δυστυχώς δεν μπορέσαμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο, γίνανε κάποιες επιλογές οι οποίες δεν μπορέσανε να δέσουνε με την ομάδα και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε τον τελικό μας στόχο. Κάθε εμπόδιο για καλό όμως. Προφανώς ο πρωταθλητισμός τα έχει και αυτά . Δεν μπορείς να είσαι συνέχεια στην πρώτη θέση. Ίσα-ίσα χρειάζονται και οι ήττες για να καταλαβαίνουμε πού πρέπει να εστιάσουμε, πόσο να πρέπει να δουλέψουμε και ομαδικά αλλά και με τον εαυτό μας.».
Για την πρόταση και τη μεταγραφή στον Ολυμπιακό: «Πολύ καλή ερώτηση και νομίζω ότι θα μου κάνει καλό να την απαντήσω για το βγάλω από μέσα μου. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε αθλητές, είμαστε αναλώσιμοι, σωματικά μεγαλώνουμε.
Προερχόμαστε από μία γενιά, η οποία από νεαρές ηλικίες θεωρώ ότι ξέραμε πως θέλουμε να παίξουμε επαγγελματικά βόλεϊ κάτι το οποίο σημαίνει ότι καταπονείς το σώμα σου από μικρή ηλικία, θυσιάζεις πάρα πολλά πράγματα. Το να είσαι μακριά από το σπίτι σου, το να προπονείσαι καθημερινά, να ταξιδεύεις, να μην έχεις ρεπό, να απουσιάζεις από γιορτές, από τα οικογενειακά τραπέζια.
Παρόλα αυτά, αυτός ο δρόμος ήταν πάντα συνειδητή επιλογή για μένα. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ξεκινά το βόλεϊ και ναι, ίσως και επειδή οι γονείς μου δεν με ήθελαν απλώς στο σπίτι μπροστά στην τηλεόραση. Στην πορεία, είδα ότι μου ταιριάζει, ότι έχω κλίση.
Και θυμάμαι έντονα όταν γυρνούσα σπίτι, νομίζω ήμουνα στην ηλικία 14-15 χρονών, στους τελικούς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού τότε, τις εποχές που οι ομάδες οικονομικά και σε θέμα επίπεδου ήταν για τα τότε δεδομένα στην καλύτερη τους φάση για το ελληνικό βόλεϊ. Καθόμουν ακριβώς μπροστά στην τηλεόραση και έλεγα ότι μια μέρα θέλω να παίξω σε αυτές τις ομάδες.
Τώρα αν πρέπει να κοιτάξω το καλό μου και πρέπει μετά από μια 5ετή παρουσία στην ομάδα του Παναθηναϊκού και να πάρω μεταγραφή στον Ολυμπιακό θα το κάνω και είναι χαρά μου και τιμή μου που θα αγωνιστώ σε εξίσου μια μεγάλη ομάδα και θα διεκδικήσω τίτλου.
Όσο και αν πονάει αυτό τον κόσμο, εγώ θα κάνω το καλύτερο για εμένα, δεν κλείνω καμία πόρτα, δεν απορρίπτω κανέναν γιατί στο τέλος της ημέρας εγώ γυρίζω στο σπίτι με τον εαυτό μου αναλογιζόμενη τις ευθύνες αλλά και τις θυσίες που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια».
