SportSite.gr Αθλητικά νέα, ειδήσεις
Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις περιγράφει σε ένα ντοκιμαντέρ το πολιτιστικό σοκ που βίωσε ερχόμενος στην Ελλάδα και ζώντας από κοντά την «τρέλα» των τελικών ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, λέγοντας χαρακτηριστικά πως βίωσε το απόλυτο χάος.
Ο Αμερικανός φόργουορντ μιλά για την απαγόρευση των Πειραιωτών να γυμναστεί μόνος του πριν από τους τελικούς στο ΣΕΦ, κάνει λόγο για αγνωμοσύνη και ανθρώπους που είδε να αλλάζουν συμπεριφορά, καυτηριάζει τη διαιτησία, σχολιάζει τη δική του απόδοση στη σειρά, ενώ καταλήγει με το αινιγματικό «…ένα κομμάτι μου πέθανε αυτήν τη σεζόν και θα δούμε τι θα πάρει τη θέση του».
Μάλιστα, στο X ο Χέιζ Ντέιβις αναφέρει: «Ευχαριστώ τους haters που με κινητοποιούν να γίνω του χρόνου ο πιο μικρόψυχος νικητής…».
Αναλυτικά μίλησε για:
– το γεγονός ότι δεν τον άφηναν να προπονηθεί στο ΣΕΦ πριν τους αγώνες με τον Ολυμπιακό: «Το κάνουν θέαμα που δεν μου επιτρέπουν να προπονηθώ πριν τον αγώνα. Όλη η Ευρώπη ξέρει τη ρουτίνα της προπόνησής μου. Για να το κάνουν επίτηδες, ξέρουν τι κάνουν και απλώς μου δίνουν κίνητρο. Θα περίμενες να υπάρχει ένας κάποιος σεβασμός ανάμεσα στις ομάδες. Αν ο Σάσα ή Φουρνιέ ήθελαν να έρθουν νωρίτερα πριν τον αγώνα για να προπονηθούν, εγώ ως DPG θα τους άφηνα. Αυτή η έχθρα υπάρχει πριν καν γεννηθώ, θα συνεχιστεί και όταν φύγω κάποια στιγμή. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό».
– την ήττα στο Game 1: «Έπρεπε να κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι, παρότι εκτελέσαμε 20 βολές λιγότερες. Αν μπορούσα να βάλω έστω ένα σουτ στα τελευταία τέσσερα λεπτά, μάλλον θα είχαμε κερδίσει το πρώτο ματς και αντί να χάναμε 3-2 θα είχαμε πάρει το πρωτάθλημα. Αυτό είναι ενοχλητικό, αλλά έτσι είναι το μπάσκετ… Όσο σκληρά και αν δουλεύεις, δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα».
– την αγκαλιά του Σάββα Καμπερίδη στο Game 1: «Ο Σάββας ήρθε εκεί και έκανε την κατάσταση πιο όχι σημαντική από ό,τι ήταν εξ αρχής. Είναι φοβερό παιδί, τον αγαπώ μέχρι θανάτου. Αλλά όταν ήρθε εκεί, έλεγαν ότι έκλαιγα, αλλά δεν έκλαιγα. Έλεγα στον εαυτό μου ‘αδερφέ, βάλε ένα σουτ’ για να κερδίσουμε. Όμως αυτό δείχνει πόσο νοιάζεται. Το θέμα πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις από τις πραγματικές. Αλλά έρχεται από έναν καλό άνθρωπο, δεν μπορείς να έχεις παράπονο».
– τα ακραία συναισθήματα του κόσμου στην Ελλάδα: «Όταν πας καλά, κερδίζεις, είσαι ήρωας και σου βάζουν άγαλμα δίπλα στην Ακρόπολη. Όταν χάνεις, σου λένε μια σειρά από κακίες, άσχημα και ρατσιστικά πράγματα. Είναι η φύση της δουλειάς».
– τη μεγάλη εμφάνισή του στον δεύτερο τελικό: «Είναι θέμα να βάζεις τα σουτ. Όταν τα βάζεις παίρνεις την μπάλα. Αυτό έκανα στο Game 2. Δεν αλλάζει η δουλειά όμως. Ο καθένας μπορεί να βάλει 20 σε αυτή την ομάδα. Έτυχε απλώς να είναι η μέρα μου. Δεν κάναμε τέλειο παιχνίδι, αλλά κάναμε καλό παιχνίδι, κοντά στο μπάσκετ του Παναθηναϊκού για 40 λεπτά. Ο αγώνας και ο κόσμος είναι αριθμοί. Όλοι οι παίκτες είχαν ματς που θέλουν να κερδίζουν, ήταν αναμενόμενο να το ισορροπήσω. Είχα νιώσει πως απογοήτευσα τους συμπαίκτες μου στον δεύτερο τελικό με την αστοχία μου».
– τη διαιτησία στο Game 3: «Δεν μου αρέσει να διαμαρτύρομαι. Η μαμά μου δεν με μεγάλωσε για να διαμαρτύρομαι, αλλά αν δείτε τις βολές, δεν ήταν με το μέρος μας και επηρέασαν το παιχνίδι. Είναι ατυχές ότι έχουμε δύο τόσο δυνατές ομάδες και η σειρά μειώνεται σε επίπεδο λόγω των διαιτητών. Και οι διαιτητές μπορεί να έχουν κακά παιχνίδια, όπως και εγώ».
– τη νίκη και την ατμόσφαιρα στο Game 4: «Ήταν φοβερό παιχνίδι, ίσως ήταν η καλύτερη ατμόσφαιρα από τον κόσμο μας όσο είμαι εδώ. Δεν έκανα πολλά, δεν χρειάστηκε να σκοράρω πολύ, απλώς προσπαθούσα να είμαι καλός συμπαίκτης. Με τόσο ταλέντο ο καθένας μπορεί να βάλει 20 πόντους. Έκανα καλή αερόβια γυμναστική. Εμφανίζομαι και προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου».
– το ότι δεν τον άφησαν να προπονηθεί ούτε σε βοηθητικό του ΣΕΦ πριν τον πέμπτο τελικό: «Βλέπω γιατί η δυναμική είναι τόσο τρελή και γιατί μισεί ο ένας τον άλλο. Το να φέρουν την αστυνομία όσο προσπαθώ να κάνω προπόνηση και τελικά πάω σε ένα διπλανό γήπεδο, έχεις αστυνομία εκεί και υπαλλήλους να λένε πως αν δεν φύγω από το γήπεδο θα τους απολύσουν και πρέπει να φροντίσουν την οικογένειά τους. Όλα αυτά γίνονται επειδή θέλω να προπονηθώ πριν το παιχνίδι; Πήγα σε ένα διπλανό γήπεδο, μετά ήρθε κάποιος και μου είπε να σουτάρω και μετά ήρθαν να με διώξουν, έσβησαν τα φώτα… Θα προτιμούσαν να απολύσουν έναν άνθρωπο από το να μου επιτρέψουν να κάνω προπόνηση τρεις ώρες πριν το παιχνίδι. Προσπάθησα να βγω στο γήπεδο και είχαν αστυνομία, δεν με άφηναν να βγω στο γήπεδο πριν τις 16:00. Και είχαν κάποιους ανθρώπους που με κοίταζαν από πάνω μέχρι κάτω προσπαθώντας να κάνουν τους σκληρούς. Βλέπω γιατί ο κόσμος τσαντίζεται. Είναι ένα παιχνίδι για παιδιά και το επαναλαμβάνω. Υπάρχει πάθος και κάπου πρέπει να διοχετευτεί. Οπότε το βάζουν στον αθλητισμό και στο μπάσκετ. Είναι τρελό. Όλη η μέρα ήταν τρελή. Όλα είναι για τη φανέλα, γιατί δεν είχα κανένα πρόβλημα όσο έπαιζα σε άλλη ομάδα. Είναι ό,τι είναι (σ.σ. στα ελληνικά)».
– την ήττα στον πέμπτο τελικό και τα επεισόδια στα αποδυτήρια: «Μακάρι να έβαζα κάποια από τα σουτ που πήρα. Έβαλα κάποια, αλλά μακάρι να έβαζα περισσότερα. Ήταν χάος στα αποδυτήρια. Δεν φύγαμε από το γήπεδο μέχρι πριν δύο ώρες μετά το τέλος του αγώνα. Απόλυτο χάος. Μόνο αυτό μπορείς να πεις».
-το πώς βίωσε τη φετινή σεζόν: «Δεν είμαι ο ίδιος Νάιτζελ όσον αφορά στη σχέση μου με το μπάσκετ. Δεν ξέρω. Ο τελευταίος χρόνος ήταν ο πιο ταραχώδης της ζωής μου στο μπάσκετ. Δεν είμαι ο ίδιος με πριν, ακόμη περισσότερο μετά από τρεις μήνες εδώ (σ.σ. στην Ελλάδα). Βλέπω πόσο ο κόσμος μπορεί να γίνει, πώς μπορούν να αλλάξουν μνήμες και αντιλήψεις, πώς μπορούν να αλλάξουν συμπεριφορές και άνθρωποι. Πόσο εύκολα ξεχνάνε, πόσο αγνώμονες γίνονται, πόσο ασεβείς… Ειδικά αν σκεφτείς τον σεβασμό που δείχνω και τα καλά λόγια που λέω. Η μητέρα μου έλεγε ‘όταν μεγαλώσεις θα δεις’. Και είδα. Πώς το λένε… ζεις τόσο ώστε να γίνεις ήρωας ή πεθαίνεις και γίνεσαι κακός. Ένα κομμάτι μου πέθανε αυτή τη σεζόν και θα δούμε τι θα πάρει τη θέση του».
