SportSite.gr Αθλητικά νέα, ειδήσεις
Μία από τις πιο αποκαλυπτικές συνεντεύξεις της καριέρας του παραχώρησε ο Γιαν Μοντέρο στο ισπανόφωνο μέσο «Marega Deportes».
Το νέο μεταγραφικό απόκτημα του Ολυμπιακού μίλησε για τη σεζόν που τον καθιέρωσε στην ευρωπαϊκή ελίτ, την αλλαγή του από σούτινγκ γκαρντ σε οργανωτή, την κατάκτηση του τίτλου με τη Βαλένθια, τις δύσκολες στιγμές που βίωσε, την αποχώρησή του από τον ισπανικό σύλλογο, αλλά και τη νοοτροπία που τον έχει οδηγήσει μέχρι σήμερα.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στους ανθρώπους που τον επηρέασαν περισσότερο και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τόσο την πίεση όσο και την κριτική.
Αναλυτικά όσα είπε:
Για την προετοιμασία του πριν από τα παιχνίδια:
«Στο τέλος αυτό είναι το θέμα. Προσπαθούσα να εντοπίζω καταστάσεις που πίστευα ότι στο παιχνίδι μου θα με βοηθούσαν. Για παράδειγμα, ένα pick and roll, ένας αιφνιδιασμός, τέτοιες καταστάσεις.
Δεν προσπαθώ να δω απλά: “Άσε να δω πόσους πόντους έβαλα”. Όχι. Κοιτάω καταστάσεις, ακόμα κι αν δεν βάλω καλάθι, που μπορούν να με βοηθήσουν και να με κάνουν να νιώθω πιο άνετα στο επόμενο παιχνίδι».
Για τη μετάβαση στον ρόλο του πόιντ γκαρντ:
«Νομίζω ότι έχει να κάνει με την ικανότητα να δημιουργώ παιχνίδι. Όχι τόσο με το σκοράρισμα, αλλά με το τι μπορώ να προκαλέσω όταν έχω την μπάλα στα χέρια μου. Ο κόσμος ξέρει ότι είμαι απειλή στο σκοράρισμα, αλλά πιστεύω επίσης ότι είμαι πολύ καλός πασέρ και στο να οργανώνω το παιχνίδι.
Βλέποντας τι έκανα όταν έπαιζα στο “1” και τι όταν έπαιζα στο “2”, νομίζω ότι γι’ αυτό έκανα τη μετάβαση. Έγινα ένας υβριδικός παίκτης. Αλλά μου αρέσει περισσότερο το “1” από το “2”, για να είμαι ειλικρινής.
Νευρίαζα με τον βοηθό προπονητή, τον Χουάν Μαρότο, όταν με έβαζε να παίζω στο “2”. Του έλεγα: “Τα λεφτά μου είναι στο “1”. Μη με βάζεις στο “2””. Και εκείνος γελούσε. Κατάλαβε γρήγορα τι συμβαίνει».
Για την κατάκτηση του τίτλου με τη Βαλένθια και το τελευταίο του παιχνίδι:
«Σκέφτηκα τον Τζόρνταν, γιατί στο Σικάγο το 1998 έγινε κάτι παρόμοιο. Όλοι ήξεραν ότι θα αποσυρόταν. Αποσύρθηκε με το τελευταίο σουτ, πρωταθλητής, MVP, ο κορυφαίος. Εγώ έφυγα έτσι από τη Βαλένθια.
Λίγο και από τα δύο. Όταν κερδίζεις νιώθεις καλά. Λες: “Ουάου, είμαι νικητής”. Δεν είμαι κάποιος που παίζει καλά, αλλά δεν κερδίζει. Παίζω καλά και κέρδισα.
Όταν αρχίζει να περνάει η ένταση της νίκης, λες: “Γαμώτο… αυτό ήταν το τελευταίο μου παιχνίδι”. Δεν θα απολαύσω ξανά την πόλη όπως πριν. Δεν θα απολαύσω τον κόσμο, την καθημερινότητα, το φαγητό.
Δεν ήθελα να δείξω στον κόσμο ότι φεύγω και να του χαλάσω αυτή την όμορφη στιγμή. Μετά από εννέα χρόνια χωρίς τίτλο, δεν ήθελα να τους αφαιρέσω αυτή τη χαρά. Απλώς το απόλαυσα και ήμουν πραγματικά πολύ χαρούμενος.
Υπήρχαν σχόλια που έλεγαν: “Παίζει καλά, αλλά δεν κερδίζει. Δεν είναι νικητής”. Τώρα μπορώ να πω ότι είμαι νικητής, γιατί κέρδισα».
Για τη δύσκολη στιγμή στον ημιτελικό του Copa del Rey:
«Ήταν μια κατάσταση που είχαμε δουλέψει πολύ. Η επαναφορά της μπάλας δεν ήταν κάτι αυτοσχέδιο. Ήταν μια φάση που είχαμε προπονήσει στην προετοιμασία. Η σεζόν είχε φτάσει στον Φεβρουάριο και ακόμα τη δουλεύαμε καθημερινά.
Είχα βάλει περίπου 13 συνεχόμενους πόντους. Μετά το τελευταίο τρίποντο που πανηγύρισα, φαινόταν ότι είχαμε κερδίσει. Μετά όμως έχασα μια μπάλα και ο Χεζόνια έβαλε τρίποντο. Και μετά στην επαναφορά κάναμε λάθος. Ο Χεζόνια έβαλε ξανά τρίποντο. Ήθελα να εξαφανιστώ από τη γη».
Για τον Φακούντο Καμπάτσο και όσα έμαθε από εκείνον:
«Κάθε φορά που έχουμε την ευκαιρία μιλάμε. Στους τελικούς τον ρωτούσα πράγματα, γιατί είναι ένας παίκτης με μεγάλη εμπειρία. Του έλεγα: “Πώς διαχειρίζεσαι τέτοιες καταστάσεις όταν εμφανίζονται;”
Και μου είπε: “Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Είσαι ένας εξαιρετικός παίκτης. Κυριάρχησε στο παιχνίδι σου και μην σκέφτεσαι πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις”.
Είμαι άνθρωπος που θεωρώ τον εαυτό μου ταπεινό. Στο μπάσκετ, αν έχω ερωτήσεις, τις κάνω. Δεν φοβάμαι παίκτες με μεγάλο εγωισμό. Ρωτάω, γιατί πρέπει να παίρνεις πληροφορίες από παντού. Η σχέση μας δεν χάλασε ποτέ. Ό,τι συμβαίνει στο παιχνίδι, μένει στο παιχνίδι».
Για τη Βαλένθια και τον Πέδρο Μαρτίνεθ:
«Είναι κάτι λίγο επώδυνο για μένα. Η Βαλένθια είναι ένας σύλλογος για τον οποίο έχω τόσο μεγάλη αγάπη και εκτίμηση. Πάντα προσπαθώ να δίνω τα πάντα.
Η Βαλένθια ήταν μια ομάδα στην οποία ήθελα να πάω από τη στιγμή που έφτασα στην Ισπανία. Και επειδή κατάφερα να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο, το να παίζω και να δίνω τα πάντα για εκείνη ήταν πάντα κάτι πολύ ξεχωριστό. 10 στα 10. Σαν άνθρωπος, δεν έχω τίποτα αρνητικό να πω.
Νομίζω ότι το κέρδισα περισσότερο σαν άνθρωπο και όχι τόσο επαγγελματικά. Κάποιες φορές του έστελνα μήνυμα: “Πώς είστε; Πώς είναι η οικογένεια;” Χωρίς κάποιο συμφέρον.
Ο τρόπος δουλειάς. Ο τρόπος που προπονείται, η νοοτροπία. Είναι κάτι στο οποίο είναι πολύ απαιτητικός. Από την πρώτη στιγμή που πήγα στη Βαλένθια μέχρι την τελευταία μέρα, πάντα υπήρχε απαίτηση στο 100%».
Για την ηγεσία, την κριτική και την αποχώρησή του από τη Βαλένθια:
«Δεν είμαι πολύ φωνακλάς. Υπάρχουν ηγέτες που τους αρέσει να μιλάνε πολύ. Εγώ λέω τα πράγματα συγκεκριμένα και μετά τα δείχνω με πράξεις.
Προσπαθώ πάντα να βοηθάω τους ανθρώπους χωρίς αντάλλαγμα. Το κάνω χωρίς να το ξέρει κανείς. Νομίζω ότι έχει μεγαλύτερη αξία έτσι. Καλύτερα να το πει κάποιος άλλος παρά εγώ.
Τα διαβάζω. Όποιος πιστεύει ότι δεν διαβάζω αυτά που γράφουν, κάνει λάθος. Τα διαβάζω όλα. Και τελικά το παίρνω με τον δικό μου τρόπο, γιατί είμαι πολύ ανταγωνιστικός. Θέλω να τους αποδείξω ότι κάνουν λάθος.
Η στιγμή που βγήκε η είδηση ήταν ακατάλληλη, γιατί η ομάδα μόλις είχε παίξει στο Final Four. Ο κόσμος ήταν στενοχωρημένος επειδή είχαμε χάσει. Και όταν βγήκε η είδηση, άρχισαν να μου λένε πράγματα, να με προσβάλλουν.
Ο κόσμος με αποδοκίμαζε. Με πόνεσε, γιατί σκεφτόμουν: “Γαμώτο, δεν είναι όπως το παρουσιάζουν”.
Ο Πέδρο Μαρτίνεθ μού είπε: “Εγώ θα σε βοηθήσω να φύγεις από εδώ με τον καλύτερο τρόπο. Εσύ δεσμεύσου ότι θα μου δώσεις το 100% μέσα στο γήπεδο”.
Και του είπα: “Αυτό θα κάνω. Δεν είμαι παίκτης που κοροϊδεύει το παιχνίδι. Σέβομαι το μπάσκετ”. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Όχι επειδή έχω κάτι να αποδείξω, αλλά επειδή αγαπώ και σέβομαι το παιχνίδι».
