SportSite.gr Αθλητικά νέα, ειδήσεις
Ο πρώτος τελικός πρωταθλήματος πιστοποίησε πόσο αναγκαία είναι μια αλλαγή σκηνικού στο ελληνικό μπάσκετ. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είναι μεγαθήρια που πρωταγωνιστούν στην Ευρωλίγκα, διαθέτουν μερικούς από τους κορυφαίους παίκτες που αγωνίζονται εκτός ΝΒΑ, αλλά έχουμε φτάσει στο σημείο η τοξικότητα να καταπνίγει την απόλαυση του προϊόντος και όσοι δεν εμπλέκονται συναισθηματικά σε αυτές τις μονομαχίες να έχουν σιχαθεί αυτή τη μέρα της Μαρμότας. Φτάσαμε στο σημείο, δικαιολογημένα ή μη, να μην συζητάμε πια για τους Φουρνιέ και Ναν αυτού του ζευγαριού, αλλά όλα τα άλλα που λίγη σχέση με το άθλημα (πρέπει να) έχουν.
Η νέα μέρα που ξημερώνει σε Άρη και ΠΑΟΚ, καθώς και η πιο αργή αλλά σταθερά διαρκής πρόοδος της ΑΕΚ, είναι ευλογία σε ένα τέτοιο σκηνικό. Απομακρύνει-επιτέλους-τον μεγεθυντικό φακό από τους… κακομαθημένους «αιώνιους», καθώς τρία μεγάλα brands μπορούν να ελπίζουν πλέον βάσιμα πως θα πάψουν να είναι ανάμεσα στα… μυρμήγκια που την «πληρώνουν» όταν συγκρούονται οι δύο ελέφαντες. Μια ανάσα δροσιάς που έχει ανάγκη το άθλημα, το οποίο έχει μπουχτίσει όχι αναγκαστικά από το δίπολο, αλλά όσα συνεπάγεται η διαχρονική τους κόντρα σε όλα τα επίπεδα.
Ρίτσαρντ Σιάο και Τέλης Μυστακίδης έχουν έρθει να αφυπνίσουν δύο γίγαντες που ήταν κάτι σαν μαρμαρωμένοι βασιλιάδες. Οι δύο ομάδες που μαζί με την Εθνική έβαλαν το μπάσκετ στα σπίτια των Ελλήνων στα 80’s και τις αρχές των 90’s, μετά από χρόνια σε χειμέρια νάρκη έχουν επιτέλους από πίσω τους δύο ισχυρούς επιχειρηματίες που αξίζουν στον κόσμο και την κληρονομιά τους. Οι διαθέσεις τους έγιναν σαφείς, μετά τη μεταβατική φετινή σεζόν, όχι στα λόγια, αλλά με πράξεις. Ο μεν έσβησε μονοκονδυλιά τα χρέη που είχαν συσσωρευτεί από «σωτήρες» του παρελθόντος και τα οποία η προηγούμενη διοίκηση αποπλήρωνε με αίμα, ο δε προχωρά ήδη σε διαδικασίες για γήπεδο, εγκαταστάσεις και ακαδημίες. Και οι δύο έφεραν εγνωσμένης αξίας προπονητές από το ανώτερο επίπεδο, προχωρούν ήδη σε δαπανηρές μεταγραφές και μοιάζει απλώς θέμα χρόνου να μπουν στο κλειστό κλαμπ της EuroLeague, πιθανότατα με την αναδιάρθρωση της σεζόν 2027/28.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για αμφότερους είναι η… βιασύνη. Όπως και η Ρώμη κάποτε, έτσι και η (μπασκετική) Θεσσαλονίκη δεν θα χτιστεί σε μια μέρα. Άρης και ΠΑΟΚ βαίνουν σε ριζικές αναδομήσεις αγωνιστικά και θα πρέπει να έχουν υπομονή για να δρέψουν τους καρπούς των κόπων και των επενδύσεών τους. Στη διαδρομή, θα γίνουν και λάθη, θα υπάρξουν και μεταγραφικές αστοχίες, θα πληρωθούν υπεραξίες, θα έρθουν και ήττες, αλλά όλα είναι κομμάτι της διαδικασίας. Οι πολυπληθείς φίλοι τους έκαναν υπομονή για αμέτρητα χρόνια, με πίκρες, αποτυχίες, παίκτες και παράγοντες ανάξιους του μεγέθους τους, και δεν πρέπει να γίνουν ανυπόμονοι τώρα, που τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους.
Μην περιμένετε Άρης και ΠΑΟΚ να εκθρονίσουν τους «αιώνιους» την ερχόμενη σεζόν. Ίσως όχι και για τα επόμενα 2-3 χρόνια. Τα 10, 11, 12 ή και λίγα παραπάνω εκατομμύρια μπάτζετ, δεν μπορούν να συγκριθούν με τα… 30άρια των «αιωνίων», που συν τοις άλλοις θα προχωρήσουν σε μετρημένες προσθαφαιρέσεις και διορθώσεις στα ρόστερ τους και δεν θα έχουν ολοκαίνουριες ομάδες όπως τα καρντάσια της Θεσσαλονίκης. Όμως δεν θα συνιστά πλέον έκπληξη όταν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα πασχίζουν να κερδίσουν ή θα χάνουν στο Παλατάκι και στο Αλεξάνδρειο, ή ακόμη κι αν τους νικήσουν σε κάποιο πιθανό ραντεβού σε νοκ άουτ αγώνα Κυπέλλου.
Αμφότεροι έχουν ανθρώπους που αξίζουν την εμπιστοσύνη και όχι την αδημονία του κοινού τους. Σπανούλης και Ζήσης στον Άρη, Τρινκιέρι και Τσιάρας στον ΠΑΟΚ, έχουν πολλά χιλιόμετρα στο μπάσκετ και αν το χρήμα που ήδη τους προσφέρεται από τους πανίσχυρους ιδιοκτήτες τους συνδυαστεί με πίστωση χρόνου από το πιστό κοινό των ομάδων τους, τα αποτελέσματα θα έρθουν. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω πλέον…
Η ΑΕΚ είναι μια διαφορετική ιστορία, αλλά όποιος την ξεγράφει ας το ξανασκεφτεί. Ο Μάκης Αγγελόπουλος προφανώς και δεν έχει την οικονομική επιφάνεια των Σιάο και Μυστακίδη, αλλά το μεράκι και το πείσμα του έχουν αποδειχτεί διαχρονικά. Εκείνος έχει επιλέξει έναν άλλο δρόμο, πιο δύσκολο και… μοναχικό, αλλά η πρόοδος του οργανισμού είναι εμφανής. Αγωνιστικά, αλλά και σε όλα τα επίπεδα, από τις υποδομές μέχρι και το γήπεδο. Είναι ιδεολογικά εναντίον της Ευρωλίγκας, έχει αποφασίσει να συμπορευτεί με την FIBA και να παίξει τα ρέστα του για το ΝΒΑ Europe. Μέχρι τότε, η ΑΕΚ δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα μπάτζετ των δύο «αιωνίων» όπως πλέον και των δύο της Θεσσαλονίκης, αλλά επενδύει στην τεχνογνωσία και την εμπειρία που έχει αποκτήσει, με παθήματα που έγιναν μαθήματα.
Ναι, η «Ένωση» πρόσφερε νέα συμβόλαια με σημαντικές αυξήσεις σε Γκρέι και Χαραλαμπόπουλο, δεν μπόρεσε και μάλλον δεν ήθελε να φτάσει στα επίπεδα προσφορών του ΠΑΟΚ και του Άρη αντίστοιχα, αλλά θα κοιτάξει να βρει τα επόμενα λαβράκια. Και ένας οργανισμός που τα τελευταία χρόνια έβγαλε στο προσκήνιο παίκτες όπως ο Πάντερ, ο Σαντ-Ρος, ο Ανγκόλα, ο Καμπενγκέλε και ο Σίλβα, δείχνει πως έχει τον τρόπο να εντοπίζει το ταλέντο πριν από άλλους και να το πληρώνει πολύ φθηνότερα από αυτούς. Κι όταν δεν μπορεί να τους κρατήσει, να βρίσκει τους επόμενους… Με την ελπίδα, πως αν μπει στο ΝΒΑ Europe θα έχει τέτοια έσοδα που θα της επιτρέπουν να ψωνίζει από υψηλότερα ράφια.
ΥΓ: Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην οπαδική νοοτροπία στην Ελλάδα, είτε αυτή αφορά τους υποστηρικτές των ομάδων, τους παράγοντες ή και τα ΜΜΕ, είναι οι a la carte θέσεις. Όλοι τοποθετούνται όχι με βάση αυτό που βλέπουν τα μάτια τους αλλά με βάση το οπαδικό τους συναίσθημα και το συμφέρον της ομαδάρας τους. Και-δυστυχώς-η φύση του αθλήματος του μπάσκετ δίνει πολύ χώρο σε τέτοιες ιδιοτελείς τοποθετήσεις.
