Mendimania…

Στις 10 Νοεμβρίου του 2024, ένας 63χρονος κύριος από την επαρχία του Θαλδίβαρ, ξεκίνησε την πορεία του προς το άγνωστο. Όπου άγνωστο, βάλτε δίπλα τη λέξη Ελλάδα, τη λέξη Πειραιάς. Δεν είχε βγει από την ασφάλεια της χώρας του. Επέλεξε να κάνει ένα μετέωρο βήμα, στο οποίο τον οδήγησε ένα… μυρμήγκι. Ο φίλος και συντοπίτης του, Ερνέστο Βαλβέρδε, γνώριζε πως ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ μπορούσε να πετύχει εκεί όπου ο ίδιος έγραψε το όνομά του με χρυσά γράμματα. Ήλπιζε, πίστευε και μάλλον ήξερε, πως στο τέλος θα τον ξεπεράσει. Ίσως όμως να μην φανταζόταν πως αυτό θα γινόταν τόσο γρήγορα…

Ήρθε χωρίς φανφάρες. Είδε το ματς απέναντι στον ΟΦΗ, την επόμενη ημέρα υπέγραψε για 4 μήνες. Ο ίδιος δεν θέλησε καν να βγάλει φωτογραφίες για τις ανακοινώσεις, καθώς έβλεπε πως μπροστά του έχει υπερβολική δουλειά. «Καλωσορίζουμε τον νέο μας προπονητή: Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ!», έγραψαν οι Πειραιώτες στα social media. Αρκετοί σκέφτηκαν πως ήταν άλλος ένας σε σεζόν που έμοιαζε χαμένη από χέρι… Όχι και ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο οποίος πίστεψε πως είχε μια τελευταία ευκαιρία να γυρίσει μια χρονιά που κυλούσε άσχημα. Είχε ήδη εξαιρετική άποψη για τον Βάσκο, καθώς τον είχε γνωρίσει και τον είχε παρακολουθήσει μερικούς μήνες νωρίτερα στο Σούπερ Καπ ανάμεσα σε Σίτι και Σεβίλλη. Πήρε ασφαλώς και τις κατάλληλες συστάσεις από τον Βαλβέρδε. Ο λόγος του, αποδείχτηκε ξανά συμβόλαιο!

Παρέλαβε μια ομάδα μπερδεμένη, η οποία άλλαζε προπονητές, παίκτες, αθλητικούς διευθυντές μέσα σε λίγους μήνες. Άρα και ποδοσφαιρική φιλοσοφία… Ένα σύνολο που μέσα στον αγωνιστικό χώρο έμοιαζε να μην έχει πίστη στον εαυτό του, γράφοντας αρκετά άσχημα αποτελέσματα. Ο «Μέντι» δεν προσπάθησε να φτιάξει από την αρχή τον Ολυμπιακό, αλλά να τον σκληρύνει. Οι αρχές που θα ακολουθούσε η ομάδα θα στηρίζονταν σε έναν συγκεκριμένο άξονα ιδεών: Ένταση, πίεση, τρέξιμο, ευθύνη.

Η νοοτροπία του δεν αποτελεί κάποιο… trend ή μια κόπια ενός σύγχρονου μοντέλου προπονητικής. Δεν γεννήθηκε σε data rooms, power points και σε σεμινάρια μοντέρνου ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε εκεί που γεννιούνται όλα τα σοβαρά πράγματα στο ποδόσφαιρο: στο χορτάρι, στον ιδρώτα, στην ήττα που σε πεισμώνει και στη νίκη που δεν σου χαρίζεται, αλλά την αποκτάς με την αξία σου. Θα μπορούσε με λίγα λόγια να σου πει… «Παίζουμε. Και όποιος αντέξει…»!

Old school; Ναι. Πεισματάρης; Εντελώς. Against modern football; Από επιλογή. Δεν τον ενδιαφέρει να έχει την μπάλα. Δεν τον ενδιαφέρει να παίζει tiki-taka. Για τον Μεντιλίμπαρ το ποδόσφαιρο δεν είναι σκάκι, ούτε όπερα. Είναι μια σύγκρουση. Ξέρει ότι μπορεί να εκτεθεί, μπορεί να πληγωθεί αλλά και ο αντίπαλος να διαβάσει το απλό παιχνίδι του. Αλλά γνωρίζει και κάτι ακόμα: όποιος δεν φοβάται, στο τέλος ανταμείβεται και κερδίζει πρώτα τον σεβασμό και μετά τα παιχνίδια.

Και αυτό ακριβώς έκανε με τον Ολυμπιακό. Του αφαίρεσε τον φόβο στην Ευρώπη. Μέσα σε δύο χρόνια, ο Μεντιλίμπαρ έδωσε στην ομάδα κάτι που είχε χαθεί ανάμεσα σε αλλαγές προπονητών, ποδοσφαιριστών και ευρωπαϊκές απογοητεύσεις: ταυτότητα. Για κάποιους όχι ωραία, όχι κομψή. Ξεκάθαρη όμως! Ο Ολυμπιακός του είναι ομάδα που τρέχει, μαρκάρει, πιέζει, αντέχει. Ομάδα που δεν κοιτά ποιος είναι απέναντι. Ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο για να επιβληθεί, όχι για να επιβιώσει.

Η ομάδα του δεν φοβάται να αντιμετωπίσει κανέναν. Έμπαινε να παίξει κάθε αγώνα νιώθοντας το… λιγότερο ισάξια, εξέθεσε αντιπάλους με πολλαπλάσια μπάτζετ. Δεν έλεγε πολλά σε όλη του τη διαδρομή, ένιωθε άβολα όταν το όνομά του έγινε το αγαπημένο σύνθημα του κόσμου στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Χωρίς μεγάλα λόγια αλλά μέσα από τη δουλειά του, οδήγησε τον Ολυμπιακό σε κάτι σπάνιο και μοναδικό. Μετέτρεψε σε σάρκα και οστά τα λόγια του Βαγγέλη Μαρινάκη, του Κριστιάν Καρεμπέ και όλων των οπαδών που τραγουδούσαν για ένα όνειρο τρελό.

Το Europa Conference League δεν ήρθε από τύχη ή συγκυρία, αλλά από… ποδοσφαιρική αλήθεια. Δεν ήταν ένα θαύμα ή ένα πυροτέχνημα. Αλλά αποτέλεσμα πίστης σε έναν τρόπο σκέψης που πολλοί θεωρούσαν ξεπερασμένο. Αποτέλεσμα ενός προπονητή που δεν έκανε εκπτώσεις, ούτε όταν όλοι γύρω του ζητούσαν «λίγη προσαρμογή». Έφτασε στη γη της επαγγελίας, παρουσιάζοντας μια ομάδα που ήξερε ακριβώς ποια είναι και τι θέλει. Γεμάτη από ποδοσφαιριστές που τον έχουν σαν πατρική φιγούρα και αποφάσισαν να «πεθάνουν» με τις ιδέες του. Τις ακολούθησαν όλοι στον οργανισμό, από τον πρώτο ως τον τελευταίο. Όπως και ο κόσμος του…

Η λέξη «Mendimania» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από την «AS», θέλοντας να περιγράψει την τρέλα που επικρατεί στη χώρα μας για τον σπουδαίο αυτόν προπονητή. Τον έβαλε στην ίδια πρόταση με τους… Θεούς του Ολύμπου. Διότι μέχρι και οι συμπατριώτες του κατάλαβαν πως τούτος εδώ ο αντιεμπορικός άνθρωπος, ταίριαξε απόλυτα με το dna του συλλόγου. Σε μια χαρισματική διετία, όπου ο Ολυμπιακός με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ πήρε ευρωπαϊκό, νταμπλ και Σούπερ Καπ. Καθαρίζοντας κάθε αντίπαλο στην Ελλάδα, κοιτάζοντας στα μάτια υπερδυνάμεις του ποδοσφαίρου. Η χρυσή διετία του… θείου από το Θαλδίβαρ ήταν γραφτό να συμπέσει με τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του Ολυμπιακού.

Η Mendimania δεν είναι απλώς η λατρεία του κόσμου, αλλά η αγνή αγάπη προς τον άνθρωπο αυτό. Η αναγνώριση ενός τύπου που δεν προσπαθεί να γίνει αρεστός. Που έχει τις παραξενιές του. Που είναι απότομος. Που είναι αυστηρός. Που δεν χαμογελά στην κάμερα και δεν μπαίνει σε παιχνίδια δημοσίων σχέσεων. Έχει κάτι σπάνιο, όμως: ειλικρίνεια. Δεν υποκρίνεται, δεν κρύβεται, δεν παίζει ρόλους. Είναι ο ίδιος στην ήττα και στην νίκη. Δεν πανηγυρίζει υπερβολικά, δεν μηδενίζει τα πάντα όταν κάτι στραβώσει. Ο Μεντιλίμπαρ θα μπορούσε να είναι… Πειραιώτης. Ντόμπρος, πεισματάρης, δουλευταράς, λιμανίσιος. Άνθρωπος που δεν του χαρίστηκε τίποτα, πήγε κόντρα στις συνθήκες και δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Ο «Μέντι» έγινε κάτι σπάνιο για τον Ολυμπιακό: σημείο αναφοράς. Μέσα σε δύο χρόνια, χωρίς να το κυνηγήσει, χωρίς να το ζητήσει, χωρίς να το φωνάξει, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κατέκτησε κάτι μεγαλύτερο από κάθε τίτλο: Τη θέση του κορυφαίου προπονητή στην ιστορία του Ολυμπιακού. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν χωρά παρερμηνείες.

Γιατί στο τέλος οποιασδήποτε κουβέντας και να γίνεται, η αλήθεια θα είναι πάντοτε μία και δεν θα χωρά πολλές αναλύσεις: κανένας προπονητής δεν σημάδεψε τον Ολυμπιακό σε τόσο λίγο χρόνο, όσο ο σπουδαίος Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ!